telefon

tel. 61 66 10 162

Badanie dna oka

Badanie dna oka, tzw. oftalmoskopia jest badaniem tylnego odcinak oka. To jedno z najbardziej podstawowych badań okulistycznych. Odbywa się ona za pomocą wziernika ocznego. Dno oka pozwala obejrzeć w nieinwazyjny sposób naczynia krwionośne oraz ocenić tarczę nerwu wzrokowego. Badanie to pozwala wykryć wiele chorób, nawet na wczesnym etapie ich rozwoju.

Jak wygląda badanie dna oka

Istnieje kilka metod wykonywania tego badania. Najczęściej lekarz stosuje wziernik oczny, pozwalający oświetlić gałkę oczną snopem światła. Wiązka świtała przenika w głąb oka przez źrenicę. Pozwala to specjaliście obejrzenie ukrytych za wierzchnimi warstwami elementów budowy oka. Lekarz okulista może trzymać wziernik w różnej odległości od oka. W czasie badania zaleca pacjentowi patrzenie w różnych kierunkach. W ten sposób zyskuje widok na wszystkie obszary dna oka. Czasem w trakcie badania konieczne jest zakropienie oczu specjalnymi kroplami powiększającymi źrenicę. Jest to związane z funkcjami jakie ma źrenica – gdy jest zbyt jasno zwęża się, chroniąc narząd wzroku, gdy jest ciemno rozszerza się ułatwiając widzenie. Poszerzona źrenica pozwala okuliście na lepszy obraz wnętrza oka. Badanie z kroplami trwa nieco dłużej, ponieważ zaczynają one działać po około 20 minutach.

Co może zobaczyć okulista

W niewidocznej części naszego narządu wzroku znajduje się m.in. siatkówka, nerw wzrokowy i drobne naczynia krwionośne. Siatkówka jest kluczową częścią oka, umożliwiającą widzenie. Za pomocą badania dnia oka można zdiagnozować jej choroby lub uszkodzenia, które mogą grozić np. utratą wzroku przez rozwarstwienie się siatkówki. Wygląd nerwu wzrokowego określa predyspozycje do jaskry lub pozwala obserwować poziom zaawansowania tej choroby. Ponadto obrzęk nerwu może świadczyć o zmianach neurologicznych, dlatego badanie dna oka wykonuje się również po urazach głowy. Dzięki obserwacji naczyń krwionośnych okulista może namierzyć nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, a również anemię.

Czym jest zaćma i jak ją leczyć

Jaskra jest bardzo groźną chorobą oczu, na którą choruje około 70 mln osób na całym świecie.  To choroba, która rozwija się bezobjawowo, a wykryta zostaje zazwyczaj przypadkiem, podczas rutynowego nadania wzroku u lekarza okulisty. Istnieje kilka typów tej choroby: jaskra wrodzona, dziecięca, młodzieńcza, jaskra ludzi dorosłych oraz jaskra wtórna. Zazwyczaj wszystkim tym postaciom towarzyszy podwyższone ciśnienie w oku.

Co to jest jaskra i jakie są jej objawy

Jaskra jest chorobą nerwu wzrokowego, w której dochodzi do jego uszkodzenia najczęściej w wyniku podwyższonego ciśnienia śródgałkowego. Jednakże warto pamiętać, że do wystąpienia choroby może dojść nawet wtedy, gdy ciśnienie jest w granicach szeroko pojętej normy. Zdarza się tak u osób, które obciążone są dodatkowymi czynnikami, np. nadciśnienie lub niskie ciśnienie, cukrzyca, krótkowzroczność, zaawansowany wiek, występowanie migreny, w najbliżej rodzinie pojawiały się przypadki jaskry. Ponieważ choroba ta w 95 % przypadków przebiega bezobjawowo trudno dostrzec jej objawy. Mimo tego cały czas niszczy nerw, a zmiany są już nieodwracalne, co prowadza do ślepoty. Uszkodzenie wzroku chory zauważa zwykle, gdy nerw jest już w bardzo dużym stopniu zniszczony.

Jak rozpoznać i leczyć jaskrę

Aby odpowiednio wcześnie rozpoznać jaskrę, należy przeprowadzać profilaktyczne badania okulistyczne, obejmujące: pomiar ciśnienia śródgałkowego, badanie dnia oka, badanie pola widzenia, badanie kąta przesączania oraz inne badania zalecane w konkretnych przypadkach. Niestety jaskra jest chorobą nieuleczalną. Leczenie skupia się na powstrzymywaniu zachodzących zmian i zminimalizowaniu pogarszania się widzenia. Wśród metod leczenia znajdziemy: farmakoterapię, laseroterapię oraz operacje przeciwjaskrowe. Wszystkie te zabiegi mają na celu obniżenie ciśnienia śródgałkowego.

Ciąża – pierwsza wizyta u ginekologa

Jeżeli jesteś w ciąży musisz przygotować się na regularne wizyty u lekarza ginekologa i wiele szczegółowych badań. Najlepszy termin dla pierwszej wizyty u ginekologa przypada między 7 a 8 tygodniem ciąży. Oczywiście zdarza się, że o ciąży dowiadujemy się później. Jednakże im wcześniej skontaktujemy się z lekarzem ginekologiem, tym lepiej dla nas i naszego dziecka.

Jakie badania potwierdzą ciążę

Testy ciążowe nigdy nie dają stuprocentowej pewności ciąży, podobnie jest palpacyjnym badaniem ginekologicznym. Koniecznie jest wykonanie USG, daje ono pewność, że w macicy zagnieździł się zarodek. Po zgłoszeniu się do lekarze dostaniemy również skierowanie na obowiązkowych badań. Wśród nich znajdziemy: oznaczenie grupy krwi i czynnika Rh, w celu wykluczenia konfliktu serologicznego, morfologię krwi i badanie moczu, aby sprawdzić kondycję organizmu, stężenie glukozy we krwi. Ponadto wykonuje się również badanie czynnika WR, którego negatywny wynik wyklucza nosicielstwo kiły – groźniej choroby, która mogłaby zaszkodzić dziecku. Ponadto lekarz może zalecić badania w kierunku: toksoplazmozy, różyczki, żółtaczki typu B, wirusa HIV, itd. Wykonanie odpowiednich testów pozwoli troszczyć się o zdrowie dziecka.

Kto powinien prowadzić ciążę?

Na pierwszą wizytę po zrobieniu testu ciążowego możesz umówić się do swojego dotychczasowego lekarza ginekologa. Nie oznacza to, że musi on prowadzić naszą ciążę. Warto zasięgnąć języka wśród swoich przyjaciółek i dowiedzieć się jakiego ginekologa-położnika czy położną polecają. Pozostając pod opieką położnej nie tracimy kontaktu z ginekologiem. Na badania do lekarza chodzimy raz w trymestrze i zawsze w przypadku, kiedy zdarzy się coś niepokojącego.

Badanie USG w ciąży – 2D, 3D czy 4D

W czasie ciąży każda przyszła mama powinna poddać się badaniu USG trzy razy – w każdym trymestrze ciąży. Pierwszy ultrasonograf wykonuje się między 11 a 13 tygodniem, następny między 18 a 22, ostatni natomiast po 30 tygodniu. USG w ciąży bez względu na to czy jest to USG 2D 3D czy 4D, pozwala na obejrzenie rozwijającego się w ciele kobiety płodu.

Na czym polega USG

W badaniu USG wykorzystuje się fale ultradźwiękowe, które docierają do narządów wewnętrznych. Te w różny sposób pochłaniają lub odbijają wiązkę ultradźwięków, a specjalna aparatura przetwarza sygnał w obraz. Na jego podstawie lekarz ginekolog ultrasonolog może ustalić wiek oraz płeć płodu. Najważniejsze jednak, że w ten sposób można obserwować rozwój dziecka, a w razie nieprawidłowości zlecić dalsze leczenia. Najstarszym typem USG jest ultrasonograf 2D. Mimo, że obraz nie jest tak klarowny specjalista potrafi z niego wyczytać wiele bardzo ważnych informacji, m.in. wielkość i kształt narządów wewnętrznych, kształtów ciała, umiejscowienie łożyska, itd. Najnowsze aparaty ultrasonograficzne dają jeszcze więcej możliwości. Pozwalają na ocenę przepławi krwi przez naczynia płodu i matki.

USG 3D i 4D

Mimo zaawansowania badań ultrasonograficznych, korzystając z metody 2D przyszła mama widzi na monitorze jedynie czarne i białe plamy. Rewolucją jest obrazowanie 3D i 4D. Trójwymiarowe badanie USG pozwala na pełną rekonstrukcję obrazu płodu i wnętrza macicy. Dzięki takiemu badaniu można obejrzeć powierzchnię zewnętrzną ciała nienarodzonego dziecka. Rodzice podczas badania widzą wyraźny kształt dziecka, a nawet mogą przyjrzeć się jego twarzy. Jeszcze więcej możliwości daje obrazowanie 4D. Podczas gdy obraz 3D jest statyczny, obraz 4D jest filmem brzucha. Całość wygląda tak, jakby w macicy umieszczono kamerę i podglądano na żywo ruchy i grymasy dziecka.